5 oktober 2011

Het probleem Stotteren Ik maakte me zorgen wetenschappers eeuwenlang. Echter, nauwkeurige diagnose en het was niet mogelijk: iemand zag de oorzaak van droge taal, iemand in het te groot formaat, enz. Alle pogingen door de artsen van de tijd niet tot enige positieve successen en de behandeling waren vreemd: wikkelen taal sla en eindigend met een scalpel.

Niet zo lang geleden, Amerikaanse wetenschappers besproken genen   en anatomie van de hersenen   tijdens een vergadering. Met behulp van positron emissie tomografie en MRI is een van de artsen begon verkennen in detail de menselijke hersenen stotteren. Het deel van de hersenen stotteraar, die wordt geassocieerd met: Als resultaat van zijn onderzoek, een interessante conclusie kwam hij spraak Het is actiever dan de gemiddelde persoon, de situatie anders dan de delen van de hersenen die verantwoordelijk zijn voor de goede: we stotteraars hij minder actief. Ja, en het stotteren hersenen ziet er ook anders: in de plaatsen die verantwoordelijk is voor de verwerking van taal en uitspraak grijze stof heeft een dichtere structuur. Deze resultaten toonden aan dat het probleem van het stotteren veel dieper en complexer dan voorheen leek.

Een van de wetenschappers van het Amerikaanse National Institute merkte op dat stotteren aanzienlijk kan worden doorgegeven genetisch, als een of beide ouders stotteren, dan is de kans van de stotteraar toeneemt.

Om de genen die verantwoordelijk zijn voor het stotteren te identificeren, bestudeerden de onderzoekers 45 gezinnen uit Pakistan. In dit land, gemeenschappelijke huwelijken tussen familieleden, bijvoorbeeld tussen neef en nicht. Dit leidt vaak tot mutaties in genen en ziekten die daarmee verbonden. Zo, het bestuderen van de gemuteerde genen die in stotteraars waren, concludeerden de onderzoekers dat het gen dat verantwoordelijk is voor een dergelijke overtreding is een toespraak GNPTAB .

Next, de wetenschappers begonnen om mensen die stotteren in India kunnen ook vaak onthullen de mutaties te bestuderen. Als resultaat werd geconcludeerd dat er ook genen die mutatie kan leiden, en kunnen niet tot stotteren.

Al deze genen zijn betrokken bij het coderen enzymen Reguleren lysosome - Cellulaire organellen die verantwoordelijk is voor de verwijdering van afvalstoffen. Naast stotteren mutaties in deze cellen kan ernstige ziekte met dodelijke afloop veroorzaken.

Daarom moet de oorzaken van stotteren rechtstreeks naar zijn hoofd en op genetisch niveau. Echter, de meeste therapeuten beweren dat als een kind niet wordt geboren een stotteraar, dan is deze afwijking - het is alleen maar ziekten, die zou moeten zijn om zich te ontdoen van diverse psychologische methoden.